Kees Santbergen

Weg was ze

Zoektocht van een vader nadat zijn dochter geen uitweg meer zag

Hoe heeft het zo kunnen gebeuren? Wat hebben we niet gezien? Waarom wist ik niet wat hulpverleners wisten?

Kees Santbergen maakte een reconstructie van de aanloop tot de suïcide van zijn dochter. Nabestaanden van zelfdoding kunnen hierin herkenning en inspiratie vinden voor hun eigen zoektocht. Zijn relaas geeft echter ook een inzicht in de hulpverlening aan jonge suïcidale mensen. Helaas is dat inzicht niet altijd even positief. - Ad Kerkhof, hoogleraar klinische psychologie, psychopathologie en suïcidepreventie aan de VU Amsterdam

Een indrukwekkend en openhartig verhaal over het leven en sterven van een jonge vrouw en de reactie daarop van de vader. Leerzaam voor veel hulpverleners en aan te bevelen aan nabestaanden na zelfdoding.  - Jos de Keijser, psychotherapeut, hoofd behandeling bij de GGZ Friesland en hoofddocent klinische psychologie bij de RijksUniversiteit Groningen

Het boek fascineert in al zijn triestheid en is leerzaam voor zowel hulpverleners als nabestaanden. Terecht vestigt de auteur opnieuw aandacht op de sluipmoordenaar die depressie heet. - Carla Rus, psychiater, traumatoloog en auteur van diverse artikelen over suïcidepreventie

Bekijk en beluister hier de uitzendingen die zijn gemaakt na het verschijnen van het boek:
Hart van Nederland, 14 juni
NOS Headlines, 4 juni
Netwerk, 5 juni
OBA Live, 4 juni
BNR Gezond, 24 augustus

De media over het boek:
De Telegraaf (18 juni 2009): “… een intiem en menselijk document. Een verslag recht uit het hart van een door verdriet verscheurde vader die zijn best doet grip op de gebeurtenissen te krijgen, omdat hij anders niet verder kan. Dat maakt het de moeite waard.”

Psy (augustus 2009): “Naarmate het boek vordert, wordt het steeds aangrijpender. Als lezer leef je mee met de wanhoop van Santbergen. En net als hij zou je eigenlijk het liefst willen weten wat voor haar, in die laatste minuten van haar leven, de doorslag gaf om te kiezen voor de dood.” 

Primo (4 augustus 2009): “Een zowel voor hulpverleners als leken bijzonder relevant document humaine dat bij momenten schrijnend is.”
 

Recensies

… een intiem en menselijk document. Een verslag recht uit het hart van een door verdriet verscheurde vader die zijn best doet grip op de gebeurtenissen te krijgen, omdat hij anders niet verder kan. Dat maakt het de moeite waard. - Telegraaf (18 juni 2009)

Een zowel voor hulpverleners als leken bijzonder relevant document humaine dat bij momenten schrijnend is. - Primo (4 augustus 2009)

Geen huilverhaal, maar om hulp te bieden aan nabestaanden. En vooral een oproep aan hulpverleners om meer samen te werken met ouders van jonge mensen die depressief zijn. - Vier (september 2009)

Naarmate het boek vordert, wordt het steeds aangrijpender. als lezer leef je mee met de wanhoop van Santbergen. En net als hij zou je eigenlijk het liefst willen weten wat voor haar, in die laatse minuten van haar leven, de doorslag gaf om te kiezen voor de dood. - Stef van Delft, Psy (september 2009)

…. de gruwelijke feiten spreken zo, dat het mij koud om het hart werd. … Voor hulpverleners zijn er lessen te leren uit deze trieste geschiedenis. … Ik raad iedereen aan dit boek te lezen. - Maandblad Geestelijke volksgezondheid (november 2009)